KÖPRÜSÜZCE

 “Her köprü bir serüvendir, ve her köprü bir zafer”

 Biz bir köprü bulamadık ki, o yüzden zaferimiz de olamadı belki..

Acı dolu bir serüvenimiz vardı ama; uzun ve sonuçsuz. Kimse zaten sonucu merak etmiyordu, çünkü sonuca sorulan sorular mahzun cevap veriyordu hep. Her cevap da birkaç göz yaşına mal oluyordu, yanaklardan süzülen. O yüzden garip bir serüvenimiz vardı dünya üzerinde...

Sonrasını bilemeyiz...

Düpedüz çaresizliğe oynuyorduk ve bizimle aynı perdeyi ve aynı rolleri paylaşan o kadar çok arkadaşımız vardı ki... Birlikte hüzünlenir, ağlar, birlikte tebessüm ederdik...

Yeryüzünü daha iyi görebilmek için , farklı gözlüklerle bakmıştık hayata... Kimimiz pembe camları, kimimiz mavileri tercih etti bir dönem. Ama hepimizi boğan siyahı hiçbir gözlük solduramadı. Oysa biz grisine bile razıydık.

Karşıya geçemedik bir türlü. Bir adımla “buradayız “ diyecektik oysa... Ama kaldıramadık başımızı, Sırtımızda o kadar yük vardı ki, hepsini atıp da “hayır, ölmedik buradayız” diyemedik.

Ellerimiz boş kaldı o yüzden, o yüzden yaş kaldı gözlerimizde...

“Buradayız “ deseydik, sesimiz dağları devirecekti; ama dağlar üstümüze çullandı biz bir şey diyemeden... Karşıya geçebilseydik...

...

Karşıya geçebilmek için gerçek bir köprüye ihtiyacımız vardı; ama içimizden hiç kimse gerçek anlamda bir köprü olamadı.

O yüzden bu nehrin kıyılarını beklemek zorunda kaldık....

 Ş. Özdemir 

14.03.2000

Çeçen Baş Komutanı Ruslar tarafından yakalandı...