BERFU 

Beyazı göklerde araken...

          ..........................

Yıldızlar da düşer toprağa, sonra solup gider suda yakamozlar. Hayatın bir çeşit oyunudur, bütün mahlukatın, gün gelip ortadan kayboluşu...ve tekrar dönecek olması.

Gelmesiyle bir ölüme sebep olanlar, kimi zaman varlığıyla kurtuluşa neden olurlar.

Gizemini araştırmadığımız için belki; hayat, dar bir pencerede, sonu görünmeyen bilmeceler olarak çıkar karşımıza çoğu zaman.

          Ve o pencereden elinizi uzattığınızda; ya bir yağmur damlası, ya da bir kar tanesi çözüverir sizin çıkmazlarınız...

          Her bir melek usulca indirir kar tanelerini toprağa,..ve uzun yolculuğun ardından, soluverir kar tanesi. O dar pencereden, çıkarıp başınızı gökyüzüne baktığınızda, ard arda yüzünüze çarpan masum beyazı hissedersiniz önce, sonra o saflık, o merhamet ve o çocukluk dolar yüreğinize. Kim bilir hangi mavi ülkelerden dökülür bu inciler, ne kadar yol katetmiştir, yeryüzüne ulaşabilmek için...?

          Ne öylesine gelmiştir, ne de öylesine gidecektir...

          Gökyüzü melek kokarken ve siz hala pencereden uzatıp başınızı, izlerken kar tanelerini, yüreğinizdeki çocuk, silker üstündeki ölü toprağı. Yüreğinizin kıpır kıpır olması, ayağa kalkıp zıplayama geçtiğinin işaretidir. Ve siz ister otuzunuzda olun, ister altmışınızda, o çocuğa engel olamazsınız o an. Engel de olmayın zaten...

          O sizin için bir merhamettir, toprak içinse bir rahmet. Kimisi için bir kardan adam ; bir oyun , kimisi için hatıra, kimleri için bir melodi, bir sevdadır... Ve bilmeceleri  çözmek için bir anahtar. Yok olup gidecek olsa bile, onca yolu öylesine katetmemiştir...

          Gökyüzü meleklerle doluyken , yüzünde güller açan gülleri karlar kapladı diye üzülmezsiniz... Çünkü gelmesiyle bir ölüme sebep olanlar, varlığıyla kurtuluşa neden olurlar...  

ş. ö.